*ایرمان*

 
نویسنده : faraneh - ساعت ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/۱٥
 

با خودم گاهی فکر می کنم اين من نيستم که از کناز همه چيز ميگذرم بلکه اون ها هستند که از کنار من اروم عبور می کنند اما در کل چه فرقی می کنه؟

                                         ******************

مثله پارکينسونی ها شدم همه چيز حس ميکنم اما صورتم تغييری نمی کنه!!!

                                    **********************

اگه ۲ سال پيش بود الان تو اوج گريه بودم! اما الان تو اين روزهای ازدواج بهترين دوستم...فقط دلم تنگ می شه باورم نمی شه خونه ای که ۱۲ سال توش زندگی کردم الان شده خونه همسفره اينده دوستم....

                                       خوشبخت بشی حورای من......